«چوبک» در نبود «هدایت» به معیارها پایبند ماند و کنش‏ نوشتن تا زمانی برایش علت وجودى داشت که جهان پیرامون هنوز رنگ نمایشى گروتسک را بخود نگرفته بود، چرا که این کنش‏ تلاش‏ براى خلق آن فضاهاى رنگین دیگر، جان دادن به شخصیت‌هاى دیگرسان و لذت بردن از زندگى‌ بود. آفرینش‏ فضاهاى سیاه حاشیه‌ها، تا در واقعیت نابودى حاشیه‌ها امکانپذیر و لذت از زندگى پررنگ و جلا شود. در جهان ویژه‌ى چوبک حماقت عمومى جایى نداشت. جهانش‏ همان کشتى مسافرى‌ست که به کراچى مى‌رود. آدم‌هاى سوار بر این کشتى همه دست‌چین‌شده‌اند، نیازمندان هویت‌اند که سرنوشت خود را به ناخداى کشتى سپرده‌اند. بیراهه نرفته‌ایم اگر بگوییم: او در همگون کردن شخصیت‌هاى داستانى با فضاى آفریده، بکارگیرى زبانى که خود شخصیت، رویداد و فضاست، زبانى درخور براى نقادى موشکافانه، و خلاقیت در پیگیرى رویداد، حذف آذین‌ها و آرایش‏هاى لفظى و ماجرایى، هدایت را پشت سرگذاشته است. تا امروز نیز ، بیشتر داستان‌هاش‏ یگانه مانده‌اند، نه به لحاظ تسلط به بازى‌هاى زبانى و نه ب... ادامه مطلب

داستان های صادق هدایت را می توان در چهار گروه تقسیم بندی کرد: ۱ـ داستان های واقع گرا (رئالیستی): آبجی خانم، محلل، مرده خورها ۲ـ داستان های ناسیونالیستی: مازیار، پروین دختر ساسان و … ۳ـ داستان های طنز: حاجی آقا، توپ مرواری، میهن پرست ۴ـ روان داستان ها (داستان های سوررئالیستی): داش آکل، سه قطره خون، زنده بگور و بوف کور ادامه مطلب

عرفی شاعری است که غالباً از تاریخ ادبیات نویسان بی‌مهری دیده، گو اینکه در رده‌ی کسانی است که اولین خشت‌های سبک هندی (اصفهانی) را گذاشته‌ و خود نمی‌دانسته که باریک اندیشی مو شکافانه‌ی او سبکی پدید خواهد آورد که هندی اش خواهند خواند، و نمی‌دانسته که پس از او «صائب» نامی می‌آید و «بیدل» نامی وآنگاه، نگاه تیز بین او را با احساسی کم و بیش اندیشیده می‌آمیزند و شیوه‌ای نو به بازار هنر می‌آورند. عرفی بیش از آنچه تصور شود «خود» ش است. او با آنچه احساس می‌کند شعر می‌گوید و چون روانی زخم خورده دارد، شعر او هر روز به رنگی در می آید که نمودار روح بیمار اوست. گاهی به تأثیر فلسفه‌ی هند، بی نیازی آزاری دهنده ای را در شعرش مصور می‌سازد ادامه مطلب

عناصرداستانی «سگ ولگرد» از خیلی از روان داستانهای دیگر صادق هدایت ساده‌تر است. حکایت سگ اصیلی‌ست که صاحبش را گم کرده و در ورامین و اطراف آن سرگردان است. و از این و آن کتک می‌خورد و فحش و ناسزا می‌شنود. فقط یک بار از مسافری نوازش می‌بیند که اوهم پی کارش می‌رود و سگ را جا می‌گذارد. بالاخره سگ بیچاره از پا درمی‌آید و ناخوش وناتوان به انتظار مرگ عاجل می‌نشیند. لُبّ داستان به این سادگی‌ست، ولی ارزش آن دقیقاً به تشریح ذهنیات آن سگ آواره و گرسنه و بی‌پناه است که نه فقط از کسی ترحم نمی‌بیند بلکه دائماً در معرض ستمگری و بی رحمی‌ست. ادامه مطلب