اگر قرار بود برای شایسته‌سالاری فرانسوی نمادی شاخص انتخاب شود، بی‌تردید آن نماد آلبر کامو بود. هنوز دو ساله نشده بود که پدرش در جنگ جهانی اول کشته شد، و او به‌دست مادر و مادربزرگش در آپارتمانی بسیار کوچک، بدون لوله‌کشی، بدون سیستم گرمایش و بدون کتاب بزرگ شد. با این حال، آموزگار او در دبستان محل، لویی ژرمن، بر مخالفت مادربزرگی که می‌خواست آلبر هرچه زودتر به کسب درآمدی که به‌شدت مورد نیاز خانواده بود بپردازد، غلبه کرد و شاگرد بااستعدادش اجازه یافت مدرسه را به‌جای کار انتخاب کند. آلبر کامو بعدها به رمان‌نویسی برجسته، مقاله‌نویسی تأثیرگذار در فلسفه، و دومین جوان تاریخ بدل شد که جایزهٔ نوبل ادبیات را دریافت می‌کند. او سخنرانی پذیرش جایزهٔ نوبل خود را به آقای ژرمن تقدیم کرد. ادامه مطلب

رأی نهاییِ آدورنو از بازخوانی ایده‌های سارتر درباره مقوله «تعهد»، این است که محتوای آثار هنری و ادبی هرگز نمی‌تواند تلی از اندیشه‌های دمیده‌شده در آن یا عکس آن باشد و آثار مستقل نیز فی‌النفسه واجد ماهیتی سیاسی و اجتماعی‌اند، لیکن تظاهر به طرح یک واقعیت سیاسی با توجه به انجماد و روابط تاریخی که در هیچ مکانی آماده ذوب‌شدن نیست، رهسپارشدن به مکانی است که حضور در آنجا ضرورتی ندارد. ادامه مطلب