در تاریخِ ادبیات روایی معاصر ما بی‌تردید «بوف کورِ» صادق هدایت مقامِ یکه‌ای دارد. جدا از موقعیت خاصِ تاریخی آن به‌عنوان نخستین رمان مدرن فارسی، برخی از منتقدان از «جاذبه» این اثر سخن گفته‌اند که هیچ‌یک از آثار ادبی معاصرش و تا اکنون نیز به گردِ آن نرسیده‌اند. رضا براهنی این جاذبه را مدیون اجرای هنریِ کتاب می‌داند و معتقد است این اجرای هنری از عمق و به‌شدت تمام به رخ کشیده شده است و از چنان قدرتی برخوردار است که ما همه به‌عنوان خواننده به میدان جاذبه آن کشیده می‌شویم و طرفه آنکه منتقدِ تندوتیز و بی‌تعارفی همچون براهنی، اعتراف می‌کند که بهت و حیرت و کشش ما به درون نیروی جادوییِ «بوف کور» چنان قوی است که قدرت‌های انتقادی کُند می‌شود و کرختی ناشی از این کیف هنری به ما اجازه انتقاد نمی‌دهد و حتی در بازخوانی‌های چندباره آن نیز تنها مخاطب آن می‌مانیم ادامه مطلب

اخلاق با تمام مجموعه خود جایگاهی اساسی در آثار اگزوپری دارد. آنچه اخلاق اگزوپری را متمایز می‌کند، توجه به بعد اگزیستانسیالیستی و فردی آن است. پس مسئولیت نسبت به دیگری از درون فرد نشئت می‌گیرد. شازده کوچولو درباره اهمیت گل سرخش که حاضر است جان خود را برایش بدهد می‌گوید: «... او به تنهایی از همه شما سر است چون من فقط به او آب داده‌ام، فقط او را در زیر حباب بلورین گذاشته‌ام. فقط او را پشت تجیر پناه داده‌ام...».۸ علاوه بر اینها اگزوپری اخلاق خود را در رویارویی با مهم‌ترین راز هستی یعنی مرگ استنتاج می‌کند. اگزوپری و شخصیت‌های رمان‌هایش –که اینها هر دو شباهتی آشکار به هم دارند- همواره در معرض نیستی قرار می‌گیرند، آنان با آگاهی از مسئولیت‌های خویش ناگزیر با سرنوشتی مواجه می‌شوند که آنان را درهم می‌پیچاند اما هیچ از مسئولیت آنان نسبت به خود و دیگری نمی‌کاهد، آنان چنان‌که ریویر در «پرواز شبانه» می‌گوید، طوری عمل می‌کنند که گویی چیزی فراتر از زندگی وجود دارد. ادامه مطلب