والتر بنیامین در مقاله «قصه‌گو؛ تاملاتی در آثار نیکلای لسکوف» جهانی را وصف می‌کند که به سبب مدرنیزاسیون و جنگ نابود و ویران شده و بدن آدمی در زیر فشارهای جنگ صنعتی مدرن له شده است. در چنین وضعیتی، زندگی روزمره آدمیان دستخوش تحولات شگرفی شده و ضرباهنگش تغییر اساسی کرده است. بنیامین مهم‌ترین تحول رخ داده را در زندگی روزمره در دوران جدید، سرگردانی «تجربه» می‌داند.

با تامل روی سه نمایش‌نامه‌ی عروسی خون، یرما و خانه‌ی برناردا آلبا

اشک و گریه‌زاری لازم ندارم. به مرگ باید رودررو نگاه کرد. ساکت! [به یکی از دخترها] گفتم ساکت! [به یکی دیگر از دخترها] اشکاتو نگه‌دار واسه روزا و شبای تنهاییت. همه خودمونو تو دریای اشک و عزا غرق می‌کنیم ... آده‌لا، کوچک‌ترین دختر برناردا آلبا باکره مرده. شنیدین که چی گفتم؟ ساکت! ساکت! گفتم ساکت!
اگرچه فدریکو گارسیا لورکا، شاعر، نقاش و نمایش‌نامه‌نویس مشهور و برجسته‌ی اسپانیایی‌ را بیشتر به واسطه‌ی شعرهای درخشانش می‌شناسند، اما درواقع ارزش و اهمیت نمایش‌نامه‌های او، به‌خصوص سه‌گانه‌ی عروسی خون، یرما و خانه‌ی برناردا آلبا اگر از شعرهایش بیشتر نباشد، کم‌تر از آن‌ها نیز نیست. تراژدی‌هایی به‌شدت تاثیرگذار و تکان‌دهنده درباره‌ی فرهنگ و سنت‌های جامعه‌ی روستایی اندلسی.
این نوشته سعی بر آن دارد که با بررسی و بازخوانی سه نمایش‌نامه‌ی اصلی لورکا یعنی: عروسی خون، یرما و خانه‌ی برناردا آلبا، نگاه لورکا را درباره‌ی مفهوم عشق، انتقادهایش نسبت به سنت‌های رایج جامعه‌ی آن زمان اسپانیا و نگرش او نسبت به انسان‌هایی که در این جامعه زندگی می‌کنند را مورد توجه قراردهد و از این منظر روی‌کردی تازه به جهان‌بینی لورکا داشته باشد.

بسیاری بر این اعتقادند که میان قصه‌های عامیانه و قصه‌های ادب کهن، تفاوتی نیست. برخی پا را از این هم فراتر می‌نهند و در بحث‌های ادبی خود، واژه‌های قصه، داستان، رمان، حکایت و افسانه را چنان سهل‌انگارانه به کار می‌برند که گویی تمایزی میان آنها نیست و البته مراد ایشان این است که واژه های فوق معناهای یکسانی دارند.
ایشان گونه‌های ادبی فوق را نه تنها از نظرگاه عمده‌ترین نقطه اشتراکشان، یعنی روایت، که از نظرگاه ساختار نیز یکی می‌دانند. از دیدگاه این افراد، سمک عیار، اسکندرنامه و داراب نامه طرطوسی، نمونه‌هایی از پیشگامی نویسندگان ایرانی در رمان‌نویسی ایران به شمار می‌روند.

«کامیار عابدی» منتقد و پژوهشگری است که به گواه آنچه تاکنون منتشر کرده، بیشترین فعالیت پژوهشی و انتقادی خود را بر ادبیات و به ویژه شعر معاصر متمرکز کرده و کارهای ارزنده یی از او در این عرصه منتشر شده است. «به یاد میهن» (درباره ملک الشعرای بهار)، «به رغم پنجره های بسته» (درباره شعر معاصر زنان)، «در روشنی باران ها» (بررسی آثار دکتر محمدرضا شفیعی کدکنی) و «تنهاتر از یک برگ» (بررسی اشعار فروغ فرخزاد) از جمله آثاری است که در زمینه نقد شعر معاصر ایران از «کامیار عابدی» منتشر شده است. موقعیت نقد ادبی در ایران و وضعیت کنونی شعر معاصر و همچنین جایگاه منتقد در ادبیات معاصر ایران موضوع گفت وگویی است که با این منتقد و پژوهشگر ادبیات انجام شده است.

به باورم داستان «امیرارسلان» نخستین رمان فارسى‌ست. تخیل بافته شده در متن این داستان مى‌توانسته بسترى درخور براى پیشرفت رمان فارسى فراهم آورد، چرا که بافت درونى داستان، ریشه در سنت روایت‌نویسى ما داشته و بافت بیرونى‌اش‏ برگرفته از سنت داستان‌نویسى غرب است. هم از این روست که پسند خواننده روز افتاد. شاید تاریخچه چگونگى نوشتن این داستان نمونه‌اى درخور باشد از رابطه میان سنت و تجدد که همواره طى دویست سال اخیر ذهنیت روشنفکرى ایران را به خود سرگرم کرده است. نمونه‌اى از آمیزش‏ میان سنت و تجدد و دگرگونى آرام جایگاه‌هاى این دو پدیده در ذهنیت ایرانى.