هانا آرنت در سال ۱۹۰۶ در لیندن واقع در نزدیکى هانوفر و در یک خانواده‌ى مرفه یهودى چشم به جهان گشود. والدین وى اگر چه لیبرال و غیرمذهبى بودند، اما هانا را با این روحیه تربیت کردند که در مقابل یهودى‌ستیزى ساکت ننشیند. هانا آرنت پس از پایان دوره‌ى متوسطه، در ۱۸ سالگى در دانشگاه ماربورگ به تحصیل فلسفه، یزدان‌شناسى و زبان یونانى پرداخت.

یکی از ویژگی‌های بارز و چشمگیر فلسفه در سده‌ی نوزدهم میلادی گرایش نیرومندش به نظام‌سازی بود. در این سده اغلب فیلسوفان کشش شدیدی به ساختن نظام‌های کلی فلسفی نشان می‌دادند و به جای ایده‌ی تحلیل کردن مقوله‌ها، فکر ترکیب کردن آن‌ها و ساختن یک مجموعه‌ی منظم و نظام‌مند فلسفی ذهن‌شان را پر کرده بود.

اریش فروم؛ روانکاو و فیلسوف پیرو مکتب فرانکفورت از جمله نخستین کسانی است که آرای زیگموند فروید را با اندیشه های کارل مارکس در هم می آمیزد تا از آن معجونی برای نقد جامعه صنعتی و بخصوص فاشیستی آلمان آن روزگار بسازد. فروم با عطف توجه به واقعیت های جامعه غرب و در محصورماندن آزادی فردی در قید و بندهای خواسته و ناخواسته اجتماعی اقدام به بازکاوی خاستگاه های روانشناختی و جامعه شناختی آن می کند. مطلبی که از پی می آید نگاهی دارد به مفهوم از خودبیگانگی در آرای این اندیشمند.

اومبرتو اکو هرچه سن‌اش بالاتر رفته، خردمندتر شده است و خرد او وقتی بیشتر نمود پیدا می‌کند که درباره حماقت به بحث می‌پردازد. او که در سالن نیمه روشن هتلی در نیویورک بر کاناپه کوتاهی نشسته، سر و سینه‌اش را جلو می‌دهد و به من توصیه می‌کند «بهترین راه برای رویارویی با مسئله مرگ، درک این نکته است که چیز زیادی برای از دست دادن وجود ندارد.»

مقاله حاضر به تاریخچه جنبش پدیده شناسی در حلقه های فلسفی آلمان، گسترش جنبش در خارج از آلمان و اینکه پدیده شناسی در چه رشته هایی به کار رفته است، می پردازد. سپس به بررسی پدیده شناسی از نگاه فرانتس برنتانو، نیکلای هارتمان و موریس مرلوپونتی می نشیند. نویسنده معتقد است پدیده شناسی از نگاه برنتانو، بر ادراک باطنی به عنوان منشأیی شهودی که مقدم بر مفهوم هوسرل از پدیده شناسی، به عنوان مطالعه شهودی ذوات از طریق تحلیل توصیفی تجربه باطنی بود تأکید دارد، نویسنده در جای دیگری به توصیف و تحلیل نیکلای هارتمان، فیلسوف نوکانتی ، که نظام پدیده شناسی ارزشی را ضابطه مند کرد، می پردازد.

مقدمه
عمل گرایان فمینیست، در پی کشف تاریخ و اندیشه های زنان فیلسوفی هستند که در گسترش و مفصل بندی عمل گرایی کلاسیک آمریکایی نقش داشته اند. این رویکرد، به دنبال کشف زندگی و آراء فلسفی متفکران و فعالانی چون جین آدامز [۱] ، جسی تافت [۲] ، شارلوت پرکینز گیلمن [۳] ، امیلی گرنه بالچ [۴] ، لوسی اسپراگو میتچل [۵] ، انا جولیا کوپر [۶] ، مری ویتون کالکینز [۷] ، و الّا فلگ یانگ [۸] است. چرا که این زنان ابعاد دیگری را به فلسفه عمل گرایی افزودند و به نسل بعد از خود (فمینیست های معاصر) مسائلی را که فراموش شده بود، یادآور شدند، شبیه فلسفه آمریکایی که با فراموش کردن برخی جزئیات، هر چه بیشتر انحصاری، فنی و آکادمیک می شد.

لودویگ ویتگنشتاین از فیلسوفان مهم و تاثیرگذار سده بیستم است. اگرچه دغدغه اصلی او طی دو دوران فلسفی‌اش این بود که مرز میان امور معنادار و امور بی‌معنا را روشن کند و ملاک و معیاری برای چگونگی تکوّن معنا به دست دهد، اما بحث‌های دلالت‌شناسانه و معناشناسانه وی در حوزه فلسفه زبان منحصر نمانده و سایر شاخه‌های فلسفی نظیر فلسفه دین، فلسفه اخلاق، فلسفه ذهن، فلسفه روان‌شناسی و... را نیز در برگرفته است.

آرتور شوپنهاور در ۲۲ فوریه ۱۷۸۸ میلادی در دانتزیک به دنیا آمد. او از خانواده ای هلندی که پدرش هاینریش شوپنهاور تاجر ثروتمندی که عشقش به آزادی و آزادی خواهی بسیار بود و مادر وی زنی با سیرت هنری و تمایلات ادیبانه بود. پدر آرتور چون دوست داشت پسرش شغل و کار او را تعقیب کند به او زبان های چند آموخت و جهت تعلیم تجربیات مفید او را با خود به نقاط مختلف برد.

هر دوره اى از تاریخ انسان متمدن زیر نفوذ مجموعه مشخصى از ایده ها یا ایدئولوژى ها بوده است. این مسئله همان قدر در مورد یونان باستان صدق مى کند که در مورد مسیحیت، رنسانس، انقلاب علمى، روشنگرى و عصر مدرن. پرسش چالش برانگیزى است که بپرسیم منشاء ایده هاى غالب عصر حاضر کدام است. این پرسش را به شکل هاى دیگرى نیز مى توان مطرح کرد. براى مثال کدام کتاب ها بیشترین تاثیر را روى اندیشه کنونى داشته اند؟