یکى از سه پرسش اصلى که کانت در پى پاسخ به آنها است، این پرسش است که «چه چیزى را مى توانیم بشناسیم؟» علوم طبیعى به عنوان بخشى از دانش به طور خاص مورد توجه کانت بوده است. کانت به این پرسش مى پردازد که چگونه است که درباره فیزیک نیوتن به توافق مى رسیم، اما درباره مسائل مابعدالطبیعه خیر. از سوى دیگر با توجه به تشکیکات هیوم، علوم طبیعى فقط به نوعى تداعى نفسانى تبدیل مى شوند و اهمیت شناختى خود را از دست مى دهند. در مقابل کانت سعى دارد نشان دهد که قوانین تجربى بویژه قوانین نیوتن شناخت عینى براى ما فراهم مى آورند. از این رو کانت در دوره نقادى بخش بزرگى از نوشته هاى خویش را به علوم طبیعى اختصاص داد.

مهم‌ترین ثمره‌ی تفکر فلسفی لوکاچ کتاب "بودشناسی هستی اجتماعی" است (در این متن بودشناسی برگردان فارسی واژه‌ی انتولوژی است). لوکاچ در این کتاب به طرح موضوع "بودشناسی" از دیدگاه خود می‌پردازد و از این دیدگاه موضوع بودشناسی موجود یا هستنده‌ی واقعی است. لوکاچ عقیده دارد که وظیفه‌ی هر اندیشمندی که در حوزه‌ی بودشناسی می‌پژوهد، این است که هستی- یعنی آنچه هست- را بررسی کند و در این بررسی اجزای گوناگون و همبستگی‌های مختلف درون موجود را زمینه‌ی پژوهش قرار دهد. اساسی‌ترین مقوله‌های بودشناسی از دید لوکاچ این دو مقوله اند: کلیت- واسطگی

امروزه وقتی از فلسفه حرف می‌زنیم، باید یادمان باشد که از فلسفه غرب یا غربی صحبت می‌کنیم، اما این‌که عموماً صفت غربی یا مضاف‌الیه غرب را بعد از فلسفه نمی‌آوریم شاید از آن روی باشد که ما شرقی‌ها در واقع کلمه philosophy را ترجمه نکرده‌ایم بلکه با اندکی تصرف پذیرفته‌ایم. یعنی مثلاً در ازای آن از حکمت یا دانش یا معرفت و... استفاده نمی‌کنیم. این‌که فلسفه همان philosophy  است و از جهاتی دلالت بر ترجمه‌ناپذیری آن می‌کند، بد نیست؛ خاصه که شبیه اسم‌های خاص می‌شود.

به نظر مى رسد که جهان تراژیک کمتر از ویژگى هاى هگل و بیشتر از صفات جهان نیچه باشد. اما تراژدى در تکامل روح در هگل دیده مى شود (حتى اگر تحت این لفظ در نیاید). در پدیده شناسى، روح انواع بودن هاى تراژیک را تجربه مى کند. سوى دیگر بودن تراژیک همانا «رواقى بودن» است که روح با اجبار از آن مى گذرد. نقطه دیگر «رواقیت»، تراژیک است. در بعد «رواقى»، نوعى بى تفاوتى نسبت به جهان دیده مى شود، حال آنکه در «آگاهى دردناک»، روح به طور موقت در موقعیتى قرار دارد که خود را مواجه با ثانویت مى بیند و نسبت به جهان در عدم پذیرش به سر مى برد در نتیجه تصویر به گونه اى دیگر است. روح در ابتدا مواجه با «انحطاط» است و بعد از آن به مرحله «نجابت» مى رسد و سپس دچار «سلامت تراژیک بزرگ» مى شود. از دیدگاه نیچه، روح آن هنگام که تحت تاثیر حیات واقع شود، دچار «انحطاط» مى گردد.

توماس هابز در سال ۱۵۸۸ در خانواده‌ای روحانی متولد شد.
دوران او یکی از حساس‌ترین و مهم‌ترین مراحل تاریخ جدید انگلستان و اروپا بود و وی با همه دگرگونی‌ها و جریان‌های آن درآمیخت و در طی سفرهای فراوان به کشورهای اروپای غربی، با بعضی از درخشان‌ترین و برجسته‌ترین نمایندگان دانش و اندیشه آن دوران، از جمله گالیله و گاسندی آشنایی یافت. در سال‌های انقلا‌ب سیاسی انگلستان هابز به دلیل گرایش‌های سلطنت‌طلبانه‌اش ناچار شد که انگلستان را موقتاً ترک کند و چندین سال را در کشورهای دیگر و بیش از همه در فرانسه بگذراند.

سیدجواد طباطبایی متفکری است که با دقتی فلسفی و با محوریت اندیشه و به خصوص اندیشه سیاسی کمر به بازخوانی انتقادی سنت و مرور دوباره تاریخ از منظری فلسفی بسته است. ثمره دقت فلسفی طباطبایی در تاریخ ایران‌زمین نظریه زوال اندیشه و امتناع تفکر بوده است که به انحطاط تاریخی ایران انجامیده است. به نظر طباطبایی هر چقدر از سرچشمه‌های فرزانگی ایران باستان فاصله گرفته‌ایم این زوال رخ نمایان‌تر شده است.

اگر نکته اى بین لویى آلتوسر و مارکسیست هاى غربى و غیرمارکسیست ها مشترک باشد، آن گفتار درباره «کلیت» در TOTALITY است. برداشت آلتوسر از «کلیت» تا حدودى جدید است. آلتوسر توضیح مى دهد که چگونه مارکسیسم از بقیه علوم بورژوازى به واسطه وجود همین مفهوم کلیت جدا مى شود. در جهان «تجربه گرایى» مفهومى از کلیت وجود ندارد و آنچه که به چشم مى خورد دیدگاه «اتمیستى» درباره واقعیت اجتماعى است.