اگر نوروز همیشه و در همه جا با هیجان و آشفتگی و درهم ریختگی آغاز می‌شود، حیرت انگیز نیست چرا که بی‌نظمی یکی از مظاهر آن است. ایرانیان باستان نا آرامی را ریشه‌ی آرامش و پریشانی را اساس سامان می‌دانستند و چه بسا که در پاره‌ای از مراسم نوروزی آن‌ها را به عمد بوجود می‌آوردند. چنان که در رسم باز گشت ِ مردگان (از ۲۶ اسفند تا ۵ فروردین) چون عقیده داشتند که فروهر‌ها یا ارواح درگذشتگان باز می‌گردند، افرادی با صورتک‌های سیاه برای تمثیل در کوچه و بازار به آمد و رفت می‌پرداختند و بدینگونه فاصله‌ی میان مرگ و زندگی و هست و نیست را در هم می‌ریختند و قانون و نظم یک ساله را محو می‌کردند. باز مانده‌ی این رسم آمدن حاجی فیروز یا آتش افروز بود که تا چند سال پیش نیز ادامه داشت.
از دیگر آشفتگی‌های ساختگی رسم میر نوروزی، یعنی جا به جا شدن ارباب و بنده بود. در این رسم به قصد تفریح کسی را از طبقه‌های پایین برای چند روز یا چند ساعت به سلطانی بر می‌گزیدند و سلطان موقت – بر طبق قواعدی – اگر فرمان‌های بیجا صادر می‌کرد، از مقام امیری بر کنار می‌شد. حافظ نیز در یکی از غزلیاتش به حکومت ناپایدار میر نوروزی گوشه‌ی چشمی دارد:

سخن در پرده می‌گویم، چو گل از غنچه بیرون‌ آی
که بیش از چند روزی نیست حکم میر نوروزی

خانه تکانی هم به این نکته اشاره دارد. نخست درهم ریختگی، سپس نظم و نظافت. تمام خانه برای نظافت زیر و رو می‌شد. در بعضی از نقاط ایران رسم بود که حتا خانه‌ها را رنگ آمیزی می‌کردند و اگر میسر نبود دست کم همان اتاقی که هفت سین را در آن می‌چیدند، سفید می‌ کردند. اثاثیه‌ی کهنه را به دور می‌ریختند و به جایش لوازم نو می‌خریدند و در آن میان شکستن کوزه را که جایگاه آلودگی‌ها و اندوه ‌های یک ساله بود واجب می‌دانستند. ظرف‌های مسین را به رویگران می‌سپردند. نقره‌ها را جلا می‌دادند. گوشه و کنار خانه را از گرد و غبار پاک می‌کردند. فرش و گلیم‌ها را از تیرگی‌های یک ساله می‌زدودند و بر آن باور بودند که ارواح مردگان - فروهر‌ها (ریشه‌ی کلمه‌ی فروردین)- در این روز‌ها به خانه و کاشانه‌ی خود باز می‌گردند و اگر خانه را تمیز و بستگان را شاد ببینند خوشحال می‌شوند و برای باز ماندگان خود دعا می‌فرستند و اگر نه، غمگین و افسرده باز می‌گردند. از این رو چند روز به نوروز مانده در خانه مُشک و عنبر می‌سوزاندند و شمع و چراغ می‌افروختند.
در بعضی نقاط ایران رسم بود که زن‌ها شب آخرین جمعه‌ی سال بهترین غذا را می‌پختند و بر گور درگذشتگان می‌پاشیدند و روز پیش از نوروز را که همان عرفه یا علفه و یا به قولی بی بی حور باشد، به خانه‌ای که در طول سال در گذشته‌ای داشت به پُر سه می‌رفتند و دعا می‌فرستادند و می‌گفتند که برای مرده عید گرفته اند.
در گیر و دار خانه تکانی و از ۲۰ روز به روز عید مانده سبزه سبز می‌کردند. ایرانیان باستان دانه‌ها را که عبارت بودند از گندم، جو، برنج، لوبیا، عدس، ارزن، نخود، کنجد، باقلا، کاجیله، ذرت و ماش به شماره‌ی هفت( =نماد هفت امشاسپند) یا دوازده (شماره‌ی مقدس برج‌ها) در ستون‌هایی از خشت خام بر می‌آوردند و بالیدن هر یک را به فال نیک می‌گرفتند و بر آن بودند که آن دانه در سال نو موجب برکت و باروری خواهد بود. خانواده‌ها بطور معمول سه قاب از گندم و جو و ارزن به نماد هومت (= اندیشه‌ی نیک)، هوخت (= گفتار نیک) و هوورشت (=کردار نیک) سبز می‌کردند و فروهر نیاکان را موجب بالندگی و رشد آنها می‌دانستند.

چهار شنبه سوری:


چهار شنبه سوری که از دو کلمه‌ی «چهارشنبه» (منظور آخرین چهارشنبه‌ی سال) و «سوری» که همان «سوریک» فارسی و به معنای سرخ باشد تشکیال شده و در کل به معنای چهارشنبه‌ی سرخ و مقدمه‌ی جدی جشن نوروز است.

در ایران باستان بعضی از وسایل جشن نوروز از قبیل آینه و کوزه و اسفند را به یقین شب چهارشنبه سوری و از «چهارشنبه بازار» تهیه می‌کردند. بازار در این شب چراغانی و زیور بسته و سرشار از هیجان و شادمانی بود و البته خرید هرکدام هم آیین خاصی را تدارک می‌دید.
غروب هنگام بوته‌ها را به تعداد هفت (نماد هفت امشاسپند» یا سه «نماد سه منش نیک» روی هم می‌گذاشتند و خورشید که به تمامی پنهان می‌شد، آن را بر می‌افروختند تا آتش سر به فلک کشیده جانشین خورشید شود. در بعضی نقاط ایران برای شگون وسایل دور ریختنی خانه از قبیل پتو، لحاف و لباس‌های کهنه را می‌سوزاندند.
آتش می‌توانست در بیابان‌ها و رهگذرها و یا بر صحن و بام خانه‌ها افروخته شود. وقتی آتش شعله می‌کشید از رویش می‌پریدندو ترانه‌هایی که در همه‌ی آنها خواهش برکت و سلامت و بارآوری و پاکیزگی بود، می‌خواندند.

آتش چهار شنبه سوری را خاموش نمی‌کردند تا خودش خاکستر شود. سپس خاکسترش را که مقدس بود کسی جمع می‌کرد و بی آنکه پشت سرش را نگاه کند، سر ِ نخستین چهار راه می‌ریخت. در باز گشت در پاسخ اهل خانه که می‌پرسیدند:
- "کیست؟"
می‌گفت: «منم.»
- « از کجا می‌آیی؟»
- «از عروسی...»
- «چه آورده‌ای؟»
- «تندرستی...»


شال اندازی هم یکی از آداب چهارشنبه سوری بود. پس از مراسم آتش افروزی جوانان به بام همسایگان و خویشان می‌رفتند و از روی روزنه‌ی بالای اتاق (روزنه‌ی بخاری) شال درازی را به درون می‌انداختند. صاحب خانه می‌بایست هدیه‌ای در شال بگذارد.

شهریار در بند ۲۷ منظومه‌ی حیدر بابا به آیین شال اندازی و در بند ۲۸ به ارتباط شال اندازی با برکت خواهی و احترام به درگذشتگان به نحوی شاعرانه اشاره دارد:

برگردان بند ۲۷:

عید بود و مرغ شب آواز می‌خواند
دختر نامزد شده برای داماد،
جوراب نقشین می‌بافت...
و هر کس شال خود را از دریچه‌ای آویزان می‌کرد
وه... که چه رسم زیبایی است – رسم شال اندازی –
هدیه عیدی بستن به شال داماد...

برگردان بند ۲۸

من هم گریه و زاری کردم و شالی خواستم
شالی گرفتم و فوراً بر کمر بستم
شتابان به طرف خانه‌ی غلام (پسر خاله‌ام) رفتم،
و شال را آویزان کردم...
فاطمه خاله‌ام جورابی به شال من بست
«خانم ننه‌ام» را به یاد آورد و گریه کرد...

شهریار در توضیح این رسم می‌گوید: «در آن سال مادر بزرگ من (خانم ننه) مرده بود. ما هم نمی‌بایست در مراسم عید شرکت می‌کردیم ولی من بچه بودم، با سماجت شالی گرفتم و به پشت بام دویدم.»
از دیگر مراسم چهارشنبه سوری فالگوش بودو آن بیشتر مخصوص کسانی بود که آرزویی داشتند. مانند دختران دم بخت یا زنان در آرزوی فرزند. آنها سر چهار راهی که نماد گذار از مشکل بود می‌ایستادند و کلیدی را که نماد گشایش بود، زیر پا می‌گذاشتند و نیت می‌کردند و به گوش می‌ایستادند و گفت و گوی اولین رهگذران را پاسخ نیت خود می‌دانستند. آنها در واقع از فروهر‌ها می‌خواستند که بستگی کارشان را با کلیدی که زیر پا داشتند، بگشایند.
قاشق زنی هم که از دیگر مراسم چهارشنبه سوری بود،تمثیلی بود از پذیرایی از فروهر‌ها... زیرا که قاشق و ظرف مسین نشانه‌ی خوراک و خوردن بود. ایرانیان باستان برای فروهر‌ها بر بام خانه غذاهای گوناگون می‌گذاشتند تا از این میهمانان تازه رسیده‌ی آسمانی پذیرایی کنند و چون فروهر‌ها پنهان و غیر

محسوس اند، کسانی هم که برای قاشق زنی می‌رفتند سعی می‌کردند روی بپوشانند و ناشناس بمانند و چون غذا و آجیل را مخصوص فروهر می‌دانستند، دریافتشان را خوش یُمن می‌پنداشتند.
اما اصیل ترین پیک نوروزی سفره‌ی هفت سین بود که به شماره‌ی هفت امشاسپند از عدد هفت مایه می‌گرفت. دکتر بهرام فره وشی در جهان فروری مبنای هفت سین را چیدن هفت سینی یا هفت قاب بر خوان نوروزی می‌داند که به آن هفت سینی می‌گفتند و بعدها با حذف (یای) نسبت به صورت هفت سین در آمد. او عقیده دارد که هنوز هم در بعضی از روستاهای ایران این سفره را سفره‌ی هفت سینی می‌گویند. چیزهای روی سفره عبارت است از

آب و سبزه، نماد روشنایی و افزونی.

آتشدان، نماد پایداری نور و گرما که بعد‌ها به شمع و چراغ مبدل شد.

شیر، نماد نوزایی و رستاخیز و تولد دوباره.

تخم مرغ، نماد نژاد و نطفه.

آیینه، نماد شفافیت و صفا.

سنجد، نماد دلدادگی و زایش و باروری.

سیب، نماد رازوارگی عشق.

انار، نماد تقدس ،

سکه‌های تازه ضرب، نماد برکت و دارندگی.

ماهی، نماد برج سپری شده‌ی اسفند حوت (= ماهی).

نارنج، نماد گوی زمین.

گل بید مشک - که گل ویژه‌ی اسفند ماه است -، نماد امشاسپند سپندارمز

بَرسَم (= شاخه‌هایی از درخت مقدس انار،بید، زیتون، انجیر در دسته‌های سه یا هفت یا دوازده تایی)

نان پخته شده از هفت حبوب.

خرما، پنیر، شکر.

گلاب که باز مانده‌ی رسم آبریزان یا آبپاشان است (بر مبنای اشاره‌ی ابو ریحان بیرونی چون در زمستان انسان همجوار آتش است، به دود و خاکستر آن آلوده می‌شود و لذا آب پاشیدن به یکدیگر نماد پاکیزگی از آن آلایش است.)

کتاب مقدس ، اوستا ( و مسلمانان قرآن هم می گذاردند)
بعضی از مؤمنان مسلمان نوروز را مقارن با روز آغاز خلافت علی علیه السلام می‌دانستند. چنانکه‌هاتف اصفهانی می‌گوید:
نسیم صبح عنبر بیز شد ، بر توده‌ی غبرا
زمین سبز نسرین خیز شد چون گنبد خضرا
همایون روز نوروز است امروز و به فیروزی
بر اورنگ خلافت کرده شاه لافتی مأوا
بد نیست اشاره شود که در زمان شاهی ِ فتحعلیشاه قاجار و به فرمان او دستور داده بودند که شاعران به جای مدح، حقیقت گویی کنند. شاعری با تکیه بر این فرمان شعر زیر را سرود و آن را در حضور شاه خواند و پُر واضح است که صله ی جانانه ای هم دریافت کرد!


مگر دارا و یا خسرو ست این شاه
بدین جاه و بدین جاه و بدین جاه


ز کیخسرو بسی افتاده او پیش
بدین ریش و بدین ریش و بدین ریش


ز جاهش مُلک کیخسرو خراب است
ز ریشش ریشه‌ی ایران در آب است


در پایان با آرزوی سالی خجسته با غزلی بهارانه نوشتار را به انجام می‌بریم.

نوروزتان اهورایی باد!



برای «کیوان» که به نقل از مقالات شمس نوشت:

ایّام از شما مبارک باد!

ایام می آیند تا با شما مبارک شوند

ایّام شمایید!

ایّام شمایید ...*

نوروز بمانید که ایام شمایید
آغاز شمایید و سرانجام شمایید

آن صبح نخستین بهاری که ز شادی
می‌آورد از چلچله پیغام شمایید

آن دشت طراوت زده، آن جنگل هشیار
آن گنبد گردنده ی آرام شمایید

خورشید گر از بام فلک عشق فشاند
خورشید شما، عشق شما، بام شمایید

نوروز کهن‌سال کجا غیر شما بود؟
اسطوره ی جمشید و جم و جام شمایید

عشق از نفس گرم شما تازه کند جان
افسانه ی بهرام و گل‌اندام شمایید


هم آینه ی مهر و هم آتش‌کده ی عشق
هم صاعقه ی خشم به‌هنگام شمایید

امروز اگر می‌چمد ابلیس غمی نیست
در فن کمین حوصله ی دام شمایید

گیرم که سحر رفته و شب دور و دراز است
در کوچه ی خاموش زمان، گام شمایید

ایّام ز دیدار شمایند مبارک
نوروز بمانید که ایام شمایید!


* شعر از نگارنده ی مقاله است.

پا نوشت ها:

۱ – نوروز، زمان مقدس/دکتر مهرداد بهار/ماهنامه ی چژستا/سال دوم/شماره ی ۷و۸/ص ۷۷۲-۷۷۸

۲ - آیین ها و جشن های کهن در ایران امروز/محمود روح الامینی /چاپ اول، زمستان ۱۳۷۶.

۳ - نوروز جمشید/ دکتر جواد برومند سعید/ انتشارات توس/تهران/چاپ نخست ۱۳۷۷

The Philosophy of Nowruz Rituals

Pirayeh Yaghmaii

The commencement of Nowruz festivities falls on the first day of the month of Farvardin in the Iranian calendar (marking the official start of spring falling generally on March ۲۱st) or the day of Ourmazd. Unhampered that such a day is by having to correspond to any particular event in any particular month, as is the case for other feasts in the Iranian calendar, Nowruz is distinct from, and superior to, other feasts in ancient Persia (۱).
Myths are numerous about where these festivities originated and how they developed. However, what most effectively surrounds the event with a certain halo of mystery is the plethora of the variety of rituals and events observed continually on the days preceding and following Nowruz

It is no wonder that Nowruz is accompanied, in all places, by a lot of commotion, excitement and chaos amongst the citizenry. It is, by no means, astounding, because temporary lack of order, in essence, is one of the symbolic characteristics of Nowruz. Ancient Iranians paradoxically regarded unrest as the originating roots of peaceful existence in the society and considered chaos and commotion as the prelude and the basis for enduring law and order that would follow. In many instances, these pride people of ancient history seemed to bring about such lack of order deliberately and by intent.

This is best symbolized in the Feast of the Return of the Dead, extending from Esfand ۲۶th to Farvardin ۵th, where people used to roam the streets and marketplace with blackened faces and, in this manner, purported to have eliminated the gap between life and death, between existence and nonexistence. To set aside the law and order prevailing all year long was not only an integral part of such theatrics but also added to the joy of the events. The people thus celebrating the event believed that the Faravahars (the good spirits) would return to life, on these days, accompanied by the ghost of their dead and they should stand ready to accost both with the mood of jubilance and vitality

The remnants of such rituals still persist to date and are best manifested in the person of Haaji-Firouz or the ?fire-builder?. Among other rituals pertaining to intentional indulgence in disorder and chaos was the ritual involving the so-called Nowruz chieftain where the position of the ruler and the subject would be temporarily reversed. This ritual entailed the selection of an individual from the lower classes of the society as the temporary ruler for a few hours or days. The mob-appointed ruler, in accordance with certain laws and regulations, would be ousted, if he issued any frivolous edicts. Hafez, the great Iranian poet philosopher, has cleverly hinted at the morals underlying this pretentious abdication of the pseudo-ruler:

I speak not in bluntness; come out of your cocoon. Just as the petals, do it out of their bloom. Far from permanent, is the mandate of the Nowruz chieftain?

The traditional spring housecleaning also points at this incidence as the philosophy of origination: disorder and untidiness, at first, order and cleanliness to follow on the wake. In this ceremony, the whole abode would be turned inside out for the purpose of cleaning. The rugs and floor covering would be cleaned of all the dust, dirt and residue of the year. In certain regions, it was customary to even do a thorough paint job on the house and, in the event this was not possible, to whitewash at least the room where the Haft Seen (seven items starting with letter seen in the Persian alphabet) table would be set. Old furniture would be thrown away and replaced by new ones. In this whole process, it was considered imperative to shatter to pieces the old pottery that symbolized the embodiment of all corruption and grief accumulated within the year. Copperware should be given new varnish at the hands of coppersmiths. Silverware would be re-varnished, in like manner. Dust and dirt would be removed from all nooks and crannies of the house.


The ghosts of their dead, the immortal spirits or Faravahars, the root of the word Farvardin (۲), were supposed to be returning home at this season. They would supposedly feel elated to see the cleanliness in the surroundings coupled with the high spirits among the household and the relatives. In such a mood, the immortal spirits would bless their survivors. Otherwise, they were prone to returning to their eternal abode, unhappy and dejected. In anticipation of the immortal spirits, it was also customary to burn incense and immerse the house in musk and bring about illumination by lighting candles to enhance the friendly jolly atmosphere.

The custom prevailing in many regions was for the housewives to prepare their best meal on the last Friday of the year and to scatter it around in the burial places of their dead and then to go roaming about, on the day preceding Nowruz, the Arafa or the Alafa or, according to some, Aunt Sun, at the home of those who had died within the year. They would condole the relatives of the dead and send blessings and assert that they were celebrating on behalf of the dead as well.


While busy in the task of housecleaning, around twenty days prior to Nowruz, housewives would put wheat and other grains for germination and sprouting. The ancient Iranians would place on earthen columns the seeds, including those of wheat, barely, rice, beans, lintel, pea, corns and others, numbering seven or twelve in count, symbolizing the Seven Amshaspands or the holy number of the months of the year, respectively. The successful germination of each kind of seed would be taken as a good omen. The ancient Iranians were of the belief that the particular seed would bring about abundance and fecundity during the year. The households would usually put to germination the seeds of wheat, barley and grain feed as the symbols of Humat or good reflection, of Hukhat or good words, of Huvrasht or good deeds, the triple principle motto in Zoroastrian thinking. They believed the spirit of their descendents to be the agent of growth and development for the living.

Charshanbeh Souri, which is composed of the two words Charshanbeh, meaning the last such day (Wednesday) in the year, and Souri, coming from the root word sourik, synonymous with sorkh or red in Persian, and, as such a compound word meaning the Red Wednesday, is the serious herald of the advent of the Nowruz festivities. In ancient Persia, some of the paraphernalia of the Nowruz celebrations such as mirrors, pottery and harmel, would be procured on this day at the Charshanbeh Market Fair. The market, on this night, would be illuminated and decorated colorfully and would exude joy and happiness. The shopping of this day definitely counted as a special ceremony in its own rights.


At sundown [on the evening before Wednesday], dry shrubbery, seven or three bundles of them, (the number three signifying the three good words, deeds and thoughts professed by Zoroaster) would be piled on one another. As sunlight completely faded, the feasters would set fire to the bundles so that the flames would go roaring high into the sky to supplant the sun. In some regions of Iran, discarded items in the house such as old blankets, quilts or clothing would be burnt in the fire as an appeal for and an expectation of good omen.

The fire could be built anywhere, on the countryside or in public thoroughfares as well as on the rooftops at home. When the flames would be roaring high, people would jump over it repeatedly, wistfully chanting songs that, all the time, prayed for abundance, good health, fertility and cleanliness. The feast makers would not extinguish the Charshanbeh Souri fire but would let it burn it out. Then, somebody would collect the ashes that were considered to be sacred. He or she would then go to the first crossroads, without as much as glance backwards, to scatter the ashes around. Once back at home, this person would engage in a question and answer session with the household:

"Who is that?" they would ask him or her.
"It is me." He or she would answer.
"Where are you coming from?"
"From a wedding."
"What have you brought with yourself?"
"Good health for all"

"Shawl-throwing" or Shawl Andazi was also one of the rituals reserved for Charshanbeh Souri. After the fire ceremony, the youngsters would go on the rooftops of their own home or of their neighbors and relatives. There, they would insert a shawl into the house through the chimney. The owners of that house were expected to wrap a gift in that piece of cloth before it would be drawn back. Late Iranian poet Shahriyar, made romantic nostalgic reference to this ritual and to the wish for abundance and the respect for the dead that it signifies. In verses ۲۷ and ۲۸ of his Heydar Baba, the great work of ode, he composed:

It was Nowruz and
The nightingale would sing thus:

The girl betrothed,
Knitting colorful socks
For her future husband,
Would, at the same time,
Send down her shawl.

O, what a glorious ceremony
The shawl-throwing is!
What a glory
To wrap a gift
In that piece of cloth.

"Verse ۲۷"


I, too, threw
A temper tantrum
And demanded a shawl

When I got it,
I wore it around my waist.

I then hurried
To the residence of
My cousin, Gholam.

There, did I hang the cloth.
Fatemeh, my aunt,
Wrapped in my shawl
A pair of socks.

Reminiscing about
Her mother, grandmother
Of mine, she then bust
Into tears.

"Verse ۲۸"

In exaltation of this ceremony, Shahriyar explains, "That year, my grandmother, Lady Mom, had passed away. According to protocol, we were not supposed to take part in the Nowruz festivities. But I was still a child. With great persistence, I managed to get a piece of cloth and hastened to the rooftop."

Another ritual marking Charshanbeh Souri was the Fallgoosh or "fortune-telling by eavesdropping." This was exclusive to those with a certain wish, such as that of a girl in marriageable age to find a mate or that of a married woman to get a baby. The wishers would stand vigil at a crossroads, symbolizing a transition point from a difficult stage, and would throw, down under their feet, a key, signifying the means to pass through that point successfully. They would then make a wish and stand alert, listening to human voices. The conversation among the first passersby would be construed as the connotation to their wish. They were, in reality, praying the good spirits to open, with the key underneath their feet, the gate to their ideal world.

Drumming with spoons on a copper utensil or "Ghaashogh Zani" was another ritual that also personified the situation of entertaining the spirits. The spoon, coupled with the copper dish, signified food and nourishment. Feeding and nourishment were esteemed high for the Iranians both as pastime and as means of subsistence as well as the most exalted thing to wish for others or to entertain others with.

The ancient Iranians would set, on their rooftops, colorful tables with a variety of dishes for the immortal spirits. That way, they believed to be entertaining their new-arriving guests. As the spirits were supposedly intangible, the hosts would attempt to mask their faces and thus remain incognito. Since the ancient Iranians regarded food and nuts as luxuries originally coming exclusively from the immortal spirits, they would welcome to be at the receiving end of such gifts from anybody and took it as a good omen.

The most authentic, by far, of the Nowruz rituals, was the Haft Seen table which had been inspired by the number seven of Amshaspands. In his "Illuminating the World", Dr. Bahram Frahvashi argues that what later was perpetuated as the Haft Seen Table had originally been the custom to set seven platters or trays or seven dishes on the Nowruz table. It was generically called the seven seenis or trays. With the passage of time, the phrase had been contracted into the seven seens, a diminutive form that had shed the ending vowel. This researcher and author is of the opinion that the tendency still persists in some rural regions of the country to refer the Haft Seen Table as the Haft Seeni Table or as the table of seven trays.

The ingredients of this table would be water and grass, symbolizing light and abundance, a torch, later reduced to lighted candles, symbolizing the endurance of light and heat, milk, symbolizing regenerative power, resurrection and rebirth, eggs, signifying the living species and the human embryo, the mirror, symbolizing transparency of the thought and good faith, the senjed, dried date-like fruit of the jujube tree abundant in autumn that is also known as trebizond date or the Elaeagnus fruit, symbolizing love, birth and fertility, the fish, symbol of the past month of Esfand or Hoot, the apple, symbolizing faithfulness and trust in love, the pomegranate, symbol of holiness, newly minted coins, symbol of affluence and wealth, the orange as a symbol of the globe earth, musk willow flower which is exclusive to Esfand and rose water that represents the old custom of "water-splashing" (according to Abu Reyhan, Iranian thinker, it is sensible to splash one another with water in spring in order to cleanse the individual of the soot and ash accumulated in winter as a result of sitting at the fireside for an extended period of time). Other items would include bread, baked of the seven grains, dates, cheese, sugar, branches of the holy trees, the pomegranate, the willow, the olive and the fig in clusters of three, seven or twelve and, finally, the holy book.

It should be also noted that some Muslims believe that one Nowruz fell on the first day of accession to the Caliphate of Ali, the first Imam of the Shiites. In this respect Hatef Esfahani (۳), Iranian poet, has made specific references in his poetry exalting both the occasion and the personage.

It may be of some relevance to also mention that during the reign of Fath Ali Shah, of the Qajar dynasty, it had been ordained that all poets turn to telling the truth rather than to continue their habitual praising of the Sultan all the time. One poet, in deference to this edict, composed the following piece and recited it on a Nowruz day at an assembly in the presence of the king and received a generous reward:

I wonder why this king
Behaves as though
He believes he were
Either Darius or Khosrow.
In his pomp and glory,
He is emulating Keykhosrow.
Unaware of the length and
Breadth of his beard,
He thinks Keyshosrow
To be only second to him.
All this, unfortunately,
Despite the fact that.
After the fashion of the beard,
The whole land is in a shambles
As if the country stood
Rooted precariously
On an expanse of water.

The sharp humor of the words, coupled with the joyous mood of the season, may have mitigated his ?Despotic Majesty? enough to remember and respect his own decree without regard for personal ego.



NOTES:
۱. This article was originally written in Persian. The English version now appearing by Mr. Ghafour Memarzadeh, a retired bank director and one-time teacher of English now living in Tehran. Mr. Memarzadeh has an MBA from the University of Oklahoma and BA in English Literature. Because of his penchant for comparative literature since his early college days, Mr. Memarzadeh seems to have acquired just the right technical credentials to undertake this kind of translation.

۲. In the Zoroastrian creed, the Faravahars, were considered to be the individual personification of the collective spirit of humanity, those born and living and those already dead or still not born. The Faravahar represented the embracing of the three pillars of Zoroastrian thought, good reflection, good words and good deeds and the rejection of the opposite, bad reflection , bad words and bad deeds.